Saturday, December 5, 2009

ഞാന് ഇനി ഈ പണിക്ക് ഇല്ല..!!!


" ഞാന് ബ്ലോഗില് സത്യം മാത്രമെ ബോധിപ്പിക്കൂ.സത്യം..സത്യം..സത്യം..എന്റെ ബ്ലോഗാണേ സത്യം.. "

..ഞാന് വല്ലപ്പോഴും സത്യങ്ങള് പറയാറുണ്ട്.സത്യമായും പറയാറുണ്ട്..
എന്റെ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വര്ഷങ്ങളിലെ അനുഭവങ്ങള് ഞാന് പങ്കുവെയ്ക്കാം.ഞാന് പറയുന്നത് എന്റെ കലാലയ ജീവിതത്തെ പറ്റീട്ടാണ്.കലാലയം എന്നു പറയാന് പറ്റില്ലെങ്കിലും കുറെ ജീവിതങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു.അതില് ഞാന് എന്റെ ജീവിതത്തെ പറ്റി പറയാം.അല്ലേല്ലും എനിക്ക് എന്റെ കാര്യം മാത്രമല്ലേ പറയാന് പറ്റൂ.സിനിമാ പ്രാന്ത് മൂത്തിരുന്നത്കൊണ്ട് പ്ലസ്ടു കഴിഞ്ഞ് ഏതേലും ഫിലിം സിറ്റിയിലേക്ക് നാടു വിടാന് ഇരുന്നതാ.പക്ഷെ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞിട്ട് പോകണതാ നല്ലത് എന്ന് ചില വിദഗ്ധര് ഉപദേശിച്ചത് കൊണ്ട് അതുണ്ടായില്ല.ആ മോഹം തല്ക്കാലം എട്ടായി മടക്കി മനസ്സില് തന്നെ വെച്ചു.പ്ലസ്ടുന്റെ മാര്ക്ക് ലിസ്റ്റും വാങ്ങി വരുമ്പോള് കാണുന്നവരെല്ലാം ചോദിച്ചു,'എന്താ മറാട്ട്.എല്.റ്റി-ടെ ഫ്യൂച്ചര് പ്ലാന്..?'വാഴക്ക.മാര്ക്കും കണ്ട് അന്തോംപറിഞ്ഞ് നില്ക്കുന്നവനോടാ കിന്നാരം പറച്ചില്!
പക്ഷെ വീട്ടില് ചെന്നപ്പോള് അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും അറിഞ്ഞേ പറ്റൂ,എന്താ ഭാവി പരിപാടികള്?ഇടിവെട്ടിയവനെ പാമ്പുകടിച്ചപോലായി.ഇവര്ക്കൊക്കെ എന്താ.ഞാന് കുറച്ചു ദിവസം കൂടി വീട്ടില് നിന്നാ ഇവര്ക്ക് എന്താ.എന്തായാലും എന്റെ മനസ്സിലിരിപ്പുപോലൊന്നും നടന്നില്ല.എനിക്ക് ഉടനെ എന്തേലും തീരുമാനമെടുത്തെ പറ്റൂ.എന്റെ ആദര്ശവും വാശിയും കാരണം ഞാന് എന്ട്ര്ന്സ് എക്സാം കട്ടക്ക് ഉളപ്പിയിരുന്നു.കോച്ചിഗ് സെന്റെറില് ഒരു ദിവസം പോലും കയറിയില്ല.ആ സമയം ധന്യയിലും കുമാറിലും ഗ്രാന്ഡിലും പോയി ഛോട്ടാ മുംബെയും ബിഗ് ബിയും വിനോദയാത്രയം കണ്ടു.അങ്ങനെ എന്റെ എന്ട്രന്സ് പഠിത്തവും വീട്ടുകാര്ക്ക് നഷ്ടകണക്കുകള് മാത്രം നല്കി.
ഒടുവില് ഒരു തീരുമാനത്തില് എത്തിചേര്ന്നു.ഡിഗ്രിക്ക് തന്നെ ചേരാം.അതുകഴിഞ്ഞ് എന്റെ ആഗ്രഹംപോലെ ഫിലിം ഇന്സ്റ്റിസ്റ്റുട്ടിലും ചേരാം.തീര്ന്നില്ല പ്രശ്നങ്ങള്.എന്ത് വിഷയം എടുക്കും.കണക്കും ഫിസിക്സും വേണ്ടേ വേണ്ടാ.അങ്ങനെയാണ് കമ്പ്യൂട്ടര് സയന്സ് എടുക്കാന് ഞാന് തീരുമാനിച്ചത്.അത് ആ വിഷയത്തോടുള്ള എന്റെ താല്പര്യംകൊണ്ട് മാത്രമാണ്.കാരണങ്ങള് പലതാണ്.ഞാന് എട്ടാം ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് വീട്ടില് കമ്പ്യൂട്ടറ് എടുക്കുന്നത്.അന്നുതൊട്ടേ വരപ്പും അനിമേഷനുമൊക്കെയായി ഞാങ്ങള് ചങ്ങാത്തത്തിലായി.ആ അടുപ്പം വെച്ചാണ് ഞാനൊരു കമ്പ്യൂട്ടര് സയന്സ് വിദ്യാര്ഥി ആകാന് തീരുമാനിച്ചത്.വീട്ടില് ഞാന് കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു.എനിക്ക് താല്പര്യമുള്ളതെടുത്താല് മതീന്നായി അവര്.എനിക്കും സന്തോഷമായി.
അങ്ങനെ ഞാന് ബി.എസ്.സി കമ്പ്യൂട്ടര് സയന്സ് വിദ്യാര്ഥിയായി.അഡ്മിഷനു ചെന്ന കാര്യമൊന്നും പറയാതിരിക്കുന്നതാ നല്ലത്.മെറിറ്റ് ലിസ്റ്റില് നാലാമതായിരുന്നു ഞാന്.ബസിറങ്ങി കുറേ കഷ്ടപ്പെട്ടു കോളേജ് കണ്ടു പിടിക്കാന്.നാട്ടുക്കാര്ക്കൊന്നും അങ്ങനെയൊരു സാധനം അവിടെയുണ്ടെന്നുപ്പോലും അറില്ലായിരുന്നു.കണ്ടെത്തിയപ്പോള് ആകെ തകര്ന്നുപോയി ഞാന്.ഇതോ കോളേജ്?രണ്ട് മൂന്നാല് ഓടിട്ട കെട്ടിടങ്ങള്.ഇതായിരുന്നോ എന്റെ സങ്കല്പ്പത്തിലെ കോളേജ്.പെട്ടുപോയില്ലേ.മുന്നോട്ടു വെച്ച കാല് മുന്നോട്ട് തന്നെ.പിന്നെ എന്റെ ശ്രദ്ധ ചരക്കുകള് വല്ലോം ഉണ്ടോ എന്നതായി.അതുകൂടി എനിക്ക് നെഗറ്റീവായിരുന്നെങ്കില് ഞാന് അന്നു തന്നെ എന്തേലും കൂലി പണിക്ക് പോയേനെ.കൂളത്തില് ചാടി.ഇനി തവളേ പിടിച്ചിട്ടു തന്നെ കാര്യം.
ഇതു പറഞ്ഞപ്പോഴാ വേറൊരു കാര്യം ഓര്ത്തത്.കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച എന്റെ സുഹൃത്ത് അവന് അഡ്മിഷന് സമയത്തുണ്ടായ ഒരു അനുഭവം എന്നോട് വിവരിച്ചു.അവന്റെ പേര് ഞാന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല.വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല.ഇത് അവന് ആരോടും പറയരുതെന്ന് പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞതാണ്.അവന് എന്നെക്കാള് ആരോഗ്യം ഉണ്ട്.ചിലപ്പോ എടുത്ത് ചാമ്പിക്കളയും.അതുകൊണ്ട് പേരു പറയണില്ല.അവനും എന്നേപ്പോലൊരു വായിനോക്കിയായതുകൊണ്ട് അഡ്മിഷനു വന്നപ്പോള് അവന്റേം ശ്രദ്ധ കളറുകളില് തന്നെയായിരുന്നു.അതിലൊന്നിനെ അവന് പെരുത്തിഷ്ടമായി.കിടിലം പീസാണ് അളിയാ-എന്നാ അവന് പറഞ്ഞത്.പക്ഷെ വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം അവന് നടത്തിയ കുറ്റസമ്മതം കേട്ട് ഞാന് ചിരിച്ച് ചത്തില്ലെന്നേ ഉള്ളു.അത് എന്താണെന്നു വെച്ചാല് അന്ന് അവന് കിടിലമാണെന്ന് പറഞ്ഞ പെണ്ണ് ഇന്ന് ക്ലാസിലെ നമ്പര് വണ് കില്ലാടിയാണ്.ചക്കരെ എന്നും വിളിച്ച് അടുത്തോട്ട് ചെന്നാല് അവള് ചെരുപ്പൂരി ചാമ്പും ഇപ്പോ.പാവം എന്റെ സുഹൃത്ത്,ചരക്കാണെന്നു പറഞ്ഞവള് വെടക്കായി പോയല്ലോ..
അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കഥ ഓര്‍മ്മ വന്നത്.ഒരു പ്രണയ കഥ.ക്ലാസിലെ സുന്ദരന്‍ എന്നു സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരുത്തന് കലശലായ പ്രണയരോഗം.ഞാനാണ് അത് ആദ്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത്.എന്നെ കൂടാതെ കഴിഞ്ഞ കഥയിലെ നായകനും മാത്രമേ ഈ കാര്യം അറിയൂ.അന്യജാതിക്കാര്‍ തമ്മിലുള്ള പ്രണയമാണ്.അത് എന്തുമാകട്ടെ.പ്രമയത്തിന് കണ്ണും മൂക്കും കൈയും കാലും തലയും ഉടലുമൊന്നുമില്ലല്ലോ.രസമതല്ല.പുള്ളിക്കാരന്‍ മുടിഞ്ഞ പ്രമയത്തിലാണ്.തട്ടമിട്ട സുന്ദരിയോട് അങ്ങോട്ട് കയറി മിണ്ടുന്നു.എന്നും കുളിച്ചൊരുങ്ങി പൗഡറും സെന്‍റുമടിച്ച് വരുന്നു.ഒരു മാതിരി കന്ചാവടിച്ചതുപോലെ പ്രണയം അമൂല്യമാണ് ചേനയാണ് എന്നൊക്കെ പുലമ്പുന്നു.അങ്ങനെയൊക്കെയാണ് എനിക്ക് സംഗതി പിടിക്കിട്ടുന്നത്.പക്ഷെ പുള്ളി ഇതുവരെയും ഇഷ്ടം വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്നാണ് നഗ്നമായ സത്യം.അവര്‍ ബിരിയാണിയും ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് വരുന്നതും കാത്ത് പ്രണയപരവശനായി അവന്‍ ഇരുന്നു.ഇനിയാണ് കഥയിലെ Twist.കഥാനായികയോട് മറ്റൊരുത്തന് താല്‍പര്യം.വില്ലന്‍ അവളുടെ നായകനാകുമെന്ന് നമ്മുടെ പ്രണയപരവശന്‍ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള്‍ അവന്‍ തന്‍റെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഒരു കുടത്തിനുള്ളിലാക്കി ഭാരതപുഴയില്‍ നിമഞ്ജനം ചെയ്തു എന്നതാണ് സത്യം.കഥാന്ത്യം പണിക്കിട്ടിയത് നായികയ്ക്ക്.വില്ലനായി വന്നവന്‍ നായികയുടം കൂട്ടുകാരിയെ റാന്ചി.നായകനും നായികയും അങ്ങനെ ചൊറിയും കുത്തിയിരിക്കുകയും വില്ലന്‍ കൈയടി നേടുകയും ചെയ്തു.
ഇങ്ങനെ എത്ര എത്രയോ കഥകള്.എത്രയോ പ്രണയങ്ങള്.ലാഭത്തെക്കാളേറെ
നഷ്ടങ്ങളാരുന്നെന്നു മാത്രം.നഷ്ടപ്പെട്ടവന്‍റെ ദുഖം
നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവര്ക്ക് മാത്രമല്ലേ അറിയൂ.
എനിക്കും പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷെ ആ ഓടിട്ട കെട്ടിട്ടത്തിലെ ഒരു
ജീവനോടും എനിക്ക് ആ വികാരം തോന്നിട്ടില്ല. എനിക്ക് അതിന് വ്യക്തമായ
ന്യായങ്ങളും ഉണ്ട്.എന്നെ വെറുക്കാന് പഠിപ്പിച്ച ചില കാര്യങ്ങള്.
കഥകളിനിയും ഉണ്ട്.അധികം പറയണില്ല.ഇതുപോലും പറയാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതല്ല.
ഐ.ടി ഫീല്ഡ് എന്നാല് ബന്ധങ്ങള് മരിച്ച തരിശ് നിലമാണ്.അവിടെ മത്സരങ്ങള്
മുറുകുന്നു.സ്നേഹത്തിനും നന്മയ്ക്കും മാര്ക്കറ്റ് ഇല്ല.ഇവിടെ മനുഷ്യരില്ല.എല്ലാം റോബോട്ടുകളാമ്.സ്നേഹമെന്തെന്നറിയാത്ത നന്മ തീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത റോബോട്ടുകള്‍.യാന്ത്രികമായിരിക്കുന്നു ജീവിതം.പണമാണ് അന്ത്യമായ ലകഷ്യം.അവിടെയെത്തിചേരാന്‍ ഏത് മാര്‍ഗവും ഈ റോബോട്ടുകള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നു.ജയത്തില്‍ കവിഞ്ഞ് ഒന്നും അവര്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
സമയമില്ല റോബോട്ടുകള്‍ക്ക്.എന്തൊക്കെ പണികളാണ് സൂര്യന്‍ ഉദിക്കുന്നത് മുതല്‍(ഭാവിയില്‍ ഇവര്‍ തീരുമാനിക്കും സൂര്യനുദിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന്)ജോലി തുടങ്ങുന്നു.വിരല്‍ത്തുമ്പ് കൊണ്ട് ചിലന്തി വലയിലൂടെ അവര്‍ ലോകത്തെ ഒരു കുടക്കീഴില്‍ ആക്കുന്നു.
ലോകം ഇരപിടിയന്മാരുടെ സ്വന്തമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ഞാനും റോബോട്ടാകുകയാണോ..ഞാന്‍ നെന്ചില്‍ കൈവെച്ചു നോക്കി.അതെ എന്‍റ ഹൃദയവും പ്രവര്‍ത്തനം നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.
Post a Comment